Sąd Najwyższy Indii wyjaśnia wymogi przystąpienia stron w arbitrażu
Artykuły są grupowane według języków, przepisywane w stałym formacie redakcyjnym i łączone z oryginalnymi źródłami.
W skrócie
- Sąd Najwyższy wyjaśnił, że doręczenie zawiadomienia z art. 21 nie zawsze jest konieczne do późniejszego przystąpienia kolejnych stron w arbitrażu.
- Wskazanie wniosku z art. 11 o wyznaczenie arbitra również nie jest obowiązkowe dla późniejszego przystąpienia.
- Jurysdykcja wobec strony zależy od jej zgody na umowę arbitrażową.
- Uchylono rozstrzygnięcia trybunału i High Court ograniczające przystąpienie stron ze względów proceduralnych.
Przegląd
Sąd Najwyższy Indii wydał rozstrzygnięcie w sprawie Adavya Projects Pvt. Ltd. vs Vishal Structurals Pvt. Ltd. & Ors., przesądzając, czy strony muszą być zawiadomione na podstawie art. 21 i wskazane we wniosku z art. 11, aby skutecznie przystąpiły do arbitrażu na gruncie ustawy Arbitration and Conciliation Act, 1996.
Trybunał uznał, że choć zawiadomienie z art. 21 jest niezbędne dla ustalenia rozpoczęcia i biegu przedawnienia, to jego doręczenie każdej ze stron nie stanowi sztywnego warunku wstępnego dla późniejszego przystąpienia, jeżeli dana strona i tak jest związana umową arbitrażową.
Rozstrzygnięcie uchyla zarówno stanowisko trybunału arbitrażowego, jak i sądu High Court, oraz doprecyzowuje zasady procedury dotyczące jurysdykcji trybunału nad dodatkowymi stronami.
Co się wydarzyło
Adavya Projects Pvt. Ltd. i Vishal Structurals Pvt. Ltd. były stronami umowy LLP z 2012 r., na mocy której utworzono Vishal Capricorn Energy Services LLP, związanego z projektami w sektorze ropy i gazu. Tylko dwie spółki podpisały pierwotną umowę, a pan Kishore Krishnamoorthy został wskazany jako CEO.
Po późniejszych podzleceniach i inwestycjach powstały spory dotyczące rozliczeń oraz realizacji projektu. Skłoniło to Adavya Projects do wystosowania wezwań do zapłaty, a następnie do uruchomienia arbitrażu na podstawie klauzuli 40 umowy LLP w drodze zawiadomienia z art. 21 skierowanego wyłącznie do Vishal Structurals.
Adavya złożyła wniosek na podstawie art. 11, wnosząc o wyznaczenie arbitra przeciwko wyłącznie Vishal Structurals. Po ustanowieniu trybunału Adavya próbowała włączyć do postępowania arbitrażowego spółkę LLP oraz pana Krishnamoorthy'ego, co zostało zakwestionowane w drodze wniosku z art. 16.
Trybunał arbitrażowy, następnie podtrzymany przez High Court, orzekł, że bez zawiadomienia z art. 21 oraz ujęcia we wniosku z art. 11 trybunał nie miał jurysdykcji wobec dodanych stron. Sąd Najwyższy uchylił to rozstrzygnięcie, uznając, że jurysdykcję wyznacza umowa arbitrażowa oraz zgoda stron, a przystąpienie stron nie jest ściśle uzależnione od zawiadomienia z art. 21 ani złożenia wniosku z art. 11.
Kontekst
Art. 21 ustawy Arbitration and Conciliation Act, 1996 dotyczy wszczęcia postępowania arbitrażowego w drodze zawiadomienia składającego roszczenie skierowanego do pozwanego.
Art. 11 dotyczy powołania arbitrów przez sądy, często po wystąpieniu impasu lub braku porozumienia między stronami.
Niniejsze rozstrzygnięcie odnosi się do powtarzającego się sporu proceduralnego w praktyce arbitrażowej w Indiach, w szczególności w sprawach dotyczących złożonych struktur konsorcjów lub LLP z wieloma możliwymi stronami.
Dlaczego to ważne
- Niniejsze rozstrzygnięcie doprecyzowuje reguły proceduralne dotyczące przystąpienia stron w arbitrażach z siedzibą w Indiach, wpływając na to, w jaki sposób można wciągnąć do toczącego się postępowania strony niebędące sygnatariuszami oraz podmioty powiązane.
- Orzeczenie podkreśla nadrzędne znaczenie umowy arbitrażowej i zgody stron nad rygorystycznymi wymogami proceduralnymi dotyczącymi zawiadomienia lub wniosku inicjującego.
- Stanowi wskazówkę dla trybunałów i stron prowadzących wielostronne spory handlowe w Indiach.